Fatima Ezzarhouni, bevoegd voor jeugd, sinjoren, wijkwerking en dierenwelzijn, verraste Simonne thuis met een bloemeke, snoep, koekskes, een skyline van Antwerpen en … als totale verrassing een foto van koning Filip en koningin Mathilde met handgeschreven gelukwensen.
Simonne Apers is deze week 100 geworden. “Ik vind het heel raar, “zegt ze zelf. “100 is zo’n groot getal, maar ik merk er niets van. Ik voel me gezond en ben er nog helemaal bij.”
En dat blijkt wel als ze honderuit (!) begin te vertellen, over haar jeugd aan de Sint-Anthoniushoek, ’t Hoeksken, tussen Kieldrecht en Doel, nadat ze werd geboren in de Pieter van Hobokenstraat. (Wie niet?)
Haar lagere school en 1e communie deed ze op Doel. De school ligt vlak naast het kerkhof van Doel. Daar werden ook haar grootouders begraven, en vele andere familieleden. Op school bij de nonnen op Doel stond er ne pot warme koffie klaar als ze ’s morgens aankwamen, ze moest wel een uur fietsen van ’t Hoekse naar school en terug naar huis. In de winter kwam haar grootvader haar tegemoet om samen naar huis te fietsen.
Op haar 9e leerde ze haar grootmoeder haar naam schrijven en bracht voor grootvader de duiven naar de losplaats en schreef de lijsten in.
Op haar negende hielp ze haar grootvader Pol, kampioen duivenmelker en medestichter van de duivenmaatschappij “Scheldevlucht”, die niet kon lezen en schrijven, met de duiven. Ze moesten naar een losplaats worden gebracht, maar eerst geverifieerd en ingeschreven op lijsten. Wanneer een duif niet op tijd terugkwam verdween ze in de pot. Ze hadden toen ook een eigen varken. Als het 140 kilo woog kwam de beenhouwer het, in ruil voor een achterham, slachten. Ingewanden en darmen gingen naar de armen. Ze leerde ook haar grootmoeder Emma haar naam te schrijven zodat ze ,als ze iets moesten tekenen, geen kruisje zette maar haar naam.
Midden Simonne met dochter Kat op de arm. Uiterst links de vader en uiterst rechts de moeder van Simonne. Met achter haar de echtgenoot van Simonne.
Op haar tiende verhuisde ze naar Antwerpen naar haar ouders, met de belofte van haar moeder, dat ze een mooi wit kleed kreeg voor haar plechtige communie. Haar vader werkte in de voetgangerstunnel en de konijnepijp voor het plaatsen van de witte steentjes. Tijdens de oorlog liep ze middelbare school in de Eikenstraat aan de Meir en daar na ging ze naar de verpleegstersschool in Sint-Camillus bij de gasthuiszusters van Antwerpen, waar ze 4 jaar studeerde. Ze werkte als, schoolverpleegster, in het Kinderheil, Instituut van de Nest (tbc), Socialistisch ziekenkas op de Belgiëlei. Met vrienden gaat ze nog vaak naar Tunesië op reis. In 1972 werd Simonne weduwe en had de zorg voor vier geadopteerde kinderen. De procedure was heel langzaam en moeilijk.
– De klassieke vraag. Hoe wordt je honderd?
SIMONNE: “Ik ontbijt nooit. ’s Middags twee boterhammen met gebakken spek, als vieruurtje een banaan of soep en ’s avonds kip of vis, puree en witloof, liefst altijd witte groenten. Maar nooit te veel eten. Wat ook meetelt is dat m’n drie kinderen, één is er al overleden, hun partners en kleinkinderen goed voor me zorgen. En je moet jezelf goed verzorgen. Regelmatig naar de kapper. En nette kleren dragen. Ik heb een kleerkast met 5 deuren, wel wat veel. Maar ik ga regelmatig naar Volders en Bitte Kai Rand in de Nationalestraat. En dan kom ik altijd wel met wat thuis. Ik heb nu voor de gelegenheid en tijdens het verlof roodgelakte nagels. Mar da’s wel lastig. Je kan niet zien of er vuil onder je nagelranden zit.”
– Na 53 jaar weduwe, nooit gedacht aan een nieuwe man?
SIMONNE: ”Nee, ik zou het niet kunnen verdragen als hij een schuif uit een van m’n kasten zou open trekken. En hij zou ook nog de vier geadopteerde kinderen moeten aanvaarden. Mijn 100e verjaardag was een heel mooie dag, die we hebben gevierd in Den Esprit in Wilrijk met zeer lekker eten, Familie en vrienden, met vriendschap en liefde, mooie bloemen veel gelukwensen via allerlei berichten en kaarten. Dank U aan iedereen”
Met schepen Fatima Ezzarhouni en het portret met gelukwensen van de koning en de koningin.
.
