Maanden geleden kondigde wijkbewoner en schilder/singer/songwriter Pascal Verlinden zijn “Last Concert” aan. Door een yogahouding in een bos viel hij om; een takje doorboorde een melanoom op z’n rug en de kanker verspreidde zich in z’n lichaam en nestelde zich als een hersentumor in z’n voorste hersenkwab van wel 2 cm groot. Zijn voor maanden later aangekondigde Last Concert was voor iedereen wel even schrikken. (lees verder onder foto)
— >>>Bekijk hier het concert (45 minuten) <<< —
Z’n berichten op Facebook waren verontrustend. Ook een beetje onduidelijk. Maar ik mag hier het volledige verhaal tot in de details opschrijven, want hij kent me en vertrouwt me. We houden ook een beetje van mekaar. Dat komt seffens. Het eerder aangekondigde concert is nu morgen vrijdag in de Sint-Walburgiskerk in de Volkstraat.
Beschadigde zenuw
Het was kant boordje met die tumor, men zette Pascal in het ziekenhuis al op het palliatief circuit. Maar Pascal is helemaal terug. Alles is onder controle. Maar de tumor heeft wel een zenuw beschadigd en geeft coördinatieproblemen. In linkerarm en stem. Maar hij heeft het zo goed als het kon verholpen door intensief te oefenen en positief te denken. Met yoga heeft hij het wel gehad. Door die affaire van dat takje in de melanoom. Maar ook door de soms stramme houdingen. Vloeiende bewegingen van tai chi en zelfhypnose hebben hem volgens eigen zeggen duidelijk de strijd doen winnen.
Angst en negativiteit in de wachtzaal
PASCAL: “Toen ik het verdict kreeg reageerde ik meteen: Ik ga door, met een energie, maar niet dood! Ik plande meteen een concert voor over enkele maanden. Dan had ik een toekomst, een vooruitzicht. Ik kon er ook wel m’n gevoel voor drama wat mee uitleven (monkellachje). De Rolling Stones hebben ook ooit een Last Concert gegeven. Er zijn er nog 100 gevolgd. En Iggy Pop, hoe oud is die, maar die is ook nog altijd bezig. Waarom dan ik niet! Naar de toekomst kijken is zeer helend. Voor de behandeling in het ziekenhuis ging ik altijd ergens apart zitten, nooit in de wachtzaal. Daar hoorde ik te veel angst en negativiteit.“
In het licht
De reis van het leven, belangrijker dan het doel, loopt voor Pascal wel over zeer persoonlijke filosofische, tot zelfs eigenzinnige, paden.
PASCAl: “Soms betaal ik er wel een prijs voor, voor m’n eigenzinnigheid. Maar m’n persoonlijke visie op het leven heeft me nu wel pure winst opgeleverd. Ik ben veel dingen anders gaan bekijken en zie de relativiteit ervan. Ik heb een cursus zelfhypnose gevolgd waarmee ik me tijdens de oefening ‘in het licht zet’. En daar put ik kracht en concentratie uit. Dat ga ik ook tijdens het concert doen. Vroeger keek ik naar de mensen en ergerde me soms over iets. Ik heb nu geleerd enkel in m’n eigen licht te staan.”
Graag onder de mensen
-Zal men tijdens het concert iets merken van de schade die aan de zenuw is aangericht?
PASCAL: “Ik heb veel geoefend om m’n vingers onder controle te krijgen tijdens het gitaar spelen. De linkerkant van m’n tong voelt soms vreemd aan. Daar is ze gezwollen, soms voel ik ze niet en bijt ik erop. En soms geeft ze een verbrand gevoel alsof ik een slok gloeiendhete koffie heb gedronken. En m’n benen zijn wat gezwollen. Maar ik blijf optreden, ik ben graag onder de mensen. En er zullen er morgen genoeg zijn. Zelfs van ver, Gent, Tienen, had ik nooit verwacht.”
Die speciale band tussen ons
Hoe die speciale band tussen mij en Pascal is ontstaan, hoewel we mekaar niet zo dikwijls zien. Bijna 10 jaar geleden, om twee uur ’s nachts, op het terras van de Chocola in de Kloosterstraat. Iemand, weet niet meer wie, hoorde de ander praten over yoga. Begonnen spontaan een gesprek en mekaar yogahoudingen te demonstreren die we als ouwe knarren (hij 56, ik 68) nog konden. Allebei wel een beetje nogal tut. Midden op het trottoir voor het terras, op de straatstenen. Passanten moesten er eromheen stappen. Zo’n ontmoeting, die kan enkel maar in de sterren zijn geschreven.