26 jaar geleden bezocht Gerda Marin (net 80 geworden en zot van paling in ’t groen) de Sint-Andrieskerk en zei tegen pastoor Mannaerts, die toen nog maar 2 maanden in de kerk werkte: “De kerk is vuil, die moet eens grondig gekuist worden.” Zijn antwoord: “Dan moeten we eraan beginnen, hé!” Samen met de andere vrijwilligers werd de kerk grondig aangepakt. En dat werd het begin een nieuwe carrière. Al 26 jaar is Gerda, ’t is vloeken in de kerk, maar een betere omschrijving is er niet: de duivel-doet -al.
Drie jaar eerder was ze weduwe geworden, maar besloot voor zichzelf niet bij de pakken te blijven zitten. Met haar gekend dynamisme wilde ze zich in het vrijwilligerswerk gooien. En in de Sint-Andrieskerk was er dus duidelijk werk genoeg. Nu, 26 jaar later, is ze nog steeds verantwoordelijk voor alle denkbare taken, zoals o.a. de verhuur en planning van de twee feestzalen, de bestellingen, de koffie bij begrafenissen en vergaderingen, de was van alle kleding van o.a. de misdienaars en het altaardoek. Met de deuren sluiten, lichten uitdoen en kaarsen uitblazen is ze telkens al bijna 10 minuten onderweg.
Beveren, haar roots
Regelmatig kookt ze voor mensen die er vergaderen. Zelf gaat ze regelmatig eten bij Ernest in de Hoogstraat en de Italiaan op de hoek van de Nationalestraat en de Franckenstraat. Voor haar 80ste had ze de hele familie uitgenodigd op kasteel Cortewalle in Beveren, terug naar haar roots, want ze is afkomstig uit Doel.
Vervangt vier onderpastoors
De dag na haar verjaardag was er een receptie voor wel 50 man, voorafgegaan door een misviering. Het was tijdens deze viering dat pastoor Mannaerts z’n persoonlijke dank uitsprak voor al haar werk gedurende die 26 jaar. Hij herinnerde eraan dat een parochiepastoor vroeger 4 (hulp)onderpastoors had. Nu niet meer. Maar met Gerda als manusje-van-alles is dat geen gemis. Tijdens de receptie werd een speciaal voor haar geschreven lied gezongen:
In de Sint-Andrieskerk, dikwijls in de kerk,
werkte een aardig meisje, altijd reuzensterk !
Nooit hoor je haar klagen van dit groot geheel.
Kerk of zaal of kelder, niets is haar teveel.
Bij zoveel lof werd het haar even teveel. Maar de waterlanders kregen geen kans. Zie foto’s onderaan. Want Gerda is, wat ze noemen, een sterke madam.
Bij lied, speciaal voor haar geschreven werd het haar wat veel. Maar de waterlanders kregen geen kans. Een sterke madam.
Ann Demeulemeester
Ze heeft een ‘valse knie’ en een nier afgenomen. Maar dat kan haar niet deren.
Regelmatig doet ze ook het onthaal in de kerk, om bezoekers te verwelkomen. Want ze is trots op haar Sint-Andrieskerk.
GERDA: “Het mooiste zijn de preekstoel met de apostel Andreas en z’n broer Petrus als vissers. En de madonna met het kleed van Ann Demeulemeester. Er zijn foto’s van verschenen in alle internationale modebladen, waardoor ze er nog steeds vanuit de hele wereld komen naar kijken. En de zon door de glasramen tovert een prachtig kleurenpalet op de vloer.”
.
Café Sportlokaal, waar nu Chelsea Records is
Gerda is iemand die weet van aanpakken. In 1960 begonnen als dienstmeid (GERDA: “Kent ge dat nog?”), 2 jaar later haar man leren kennen en 4 jaar later getrouwd en gaan werken in een wasserij in Hoboken. Twee jaar later beginnen meehelpen in het café Sportlokaal van haar schoonmoeder in de Kloosterstraat 6-8, waar nu Chelsea Records is gevestigd. En na 12 jaar zelf overgenomen, maar in 1990 mee gestopt. Dan op de drie kleinkinderen en 3 achterkleinkinderen passen, terwijl het oudste kleinkind Debby, de anderen waren jongens, 5 jaar bij haar heeft ingewoond. Maar Gerda is, wat ze noemen, een werkpaard, niks is haar te veel. Maar poetsen doet ze niet meer, want ze heeft al 10 jaar een ‘valse knie’. En vorig jaar een nier moeten laten weghalen. Maar daar maakt ze geen drama van. Ze mag alleen geen koffie meer drinken.
Vriendschap en samenhorigheid
Het mooiste aan haar job vindt ze de vriendschap en de samenhorigheid tussen de 30 vrijwilligers. Vooral de woensdag, dan zijn ze er allemaal, om te poetsen en herstellingen uit te voeren. Het geeft haar een reden om ’s morgens enthousiast uit bed te stappen. Zelfs als ze eens weinig heeft geslapen.
GERDA: “De dokter heeft gezegd, dan niet wakker in bed blijven liggen. Opstaan. En dan ga ik ’s nachts patience spelen. Voor een boek heb ik niet het geduld. Lees wel elke dag de krant. En op televisie detectives en quizzen. En Blokken en Thuis zijn m’n favorieten.”
- Onlangs zat er een duif in de kerk. Met het risico dat ze kunstwerken kan beschadigen. Hoe krijg je die buiten?
GERDA: “De wijwatervaten en de doopvont afdekken en tijdens de openingsuren de deur open zetten met een bakje water in de inkomhal. Zo lok je ze buiten.”
Zo zie je maar, leeftijd is maar een getal.
·
Een mooi compliment van Gladys El Bacha: “Ons Gerdatje is iemand die er altijd staat. Voor haar parochianen geeft ze alles wat ze heeft: haar tijd, haar energie en vooral haar hart. Zonder veel woorden, zonder te klagen en zonder daar ooit iets voor terug te verwachten. Ze luistert, helpt, draagt mee en blijft doorgaan, ook wanneer niemand ziet hoeveel dat soms van haar vraagt. Voor velen is ze daardoor veel meer dan iemand binnen de parochie: ze is een vertrouwd gezicht, een luisterend oor en iemand op wie je altijd kunt rekenen.”