Het leven loopt soms langs onverwachtse paden. Georgette en Chris verloren respectievelijk 22 en 13 jaar geleden hun partner, met wie ze een halve eeuw lief en leed hadden gedeeld. Het was wennen, leven met de herinnerigen. Maar allebei waren ze – dankzij het vele vrijwilligerswerk – tevreden met hun lot. Ze kenden mekaar al 13 jaar van de koffieclatsj-namiddagen bij de seniorenclub BOTA in de Willem Lepelstraat die Chris samen met Greta Bollen leidde. Gewoon als vrienden.
Maar december gebeurde er iets onverwachts. Chris deed alle leden steeds uitgeleide met een beleefdheidskus als afscheid en “Tot volgende week”. Maar einde december gaf Chris haar in de hall een hartstochtelijker kus dan normaal.
Het overvalt je
Chris: “Ik kan het niet uitleggen wat ik toen deed. Ik was er niet naar op zoek. Ik was dankbaar voor de mooie jaren die ik m’n vrouw had gehad en hield geen rekening meer met een nieuw hoofdstuk. Maar zoals ze zeggen, verliefdheid overvalt je. Er is geen verklaring voor. Ik heb toen wel een truukje uitgehaald. Ik schaam me er een beetje voor. Maar afin, m’n dochter heeft het toch al ontdekt. Met een smoes ben ik onder het komende oudejaarsfeest uitgeraakt om, in het geheim Georgette te trakteren in een restaurant. En toen sloeg de vlam totaal over. Die avond! Ik zal het nooit vergeten.”
Ruimte voor de mooie herinneringen
Georgette beaamt het, want de vlinders waren wederzijds. De herinnering aan de overleden partners is geen obstakel, maar brengt hen zelfs dichter bij mekaar.
“We hoeven elkaar niets uit te leggen,” zegt Georgette. “Er is ruimte voor de mooie herinneringen aan vroeger, maar we kijken nu vooral naar wat we vandaag samen hebben.”
Een moderne LAT-relatie
Chris: “Ja, kort nadat m’n vrouw 14 jaar geleden was overleden praatte ik soms met haar foto’s. Nu bijna niet meer, want het slijt. Maar de herinnering blijft en ik denk dat zij nu vanop de foto’s zou zeggen “Content dat je terug gelukkig bent, Chrisje. En ge hebt er nog een knappe uitgekozen ook.”(lachend). De omgeving reageerde aanvankelijk verrast, sommige hadden het zien aankomen, anderen vielen uit de lucht. Maar al snel overheerste de pure vreugde toen vrienden en elkaars kinderen zagen hoe we weer opbloeiden. We blijven wel elk apart wonen, een moderne LAT-relatie. Want ge hebt uw eigen spullen en huishouden. Maar eten doen we elke avond samen.”
Tijd is kostbaar
Georgett en Chris laten zien dat de behoefte aan warmte, gezelligheid en een arm om je heen nooit verdwijnt. Liefde op latere leeftijd gaat misschien minder over grootse toekomstplannen, maar des te meer over intens genieten van het moment.
“We weten hoe kostbaar de tijd is,” besluit terwijl Georgette terwijl ze onder tafel Chris z’n hand zoekt. “Dat maakt elke dag die we samen krijgen extra bijzonder.
En nog een wijze raad: we waren er niet naar op zoek. Het overkwam ons inderdaad onverwachts. Trouwens, als je wanhopig iemand zoekt lukt het niet, of wordt het de verkeerde.”
Georgette moet nu naar de kapper. Chris (haar “Teddy beer”) gaat een wandelingske doen met het 11-jarig hondje van zijn “Dotteke”. Met de poepzakjes pakkensklaar. Als dat geen liefde is.
Lees hier meer over Chris Codenie, hoe hij vijf jaar geleden in het leven stond.