Met singer/songwriter/schilder Pascal Verlinden heb ik altijd fijne gesprekken. Hij verrast me steeds met originele filosofische bedenkingen met een duidelijk boereverstandgehalte. Door een terugkomende tumor tegen z’n hersenstam werkt z’n linkeroog niet optimaal en heeft hij een wandelstok nodig tegen onzekere evenwichtsstoornissen.
Maar hij blijft mentaal vechten. De oncologe gaf hem nog een jaar. Zijn antwoord: “Dank u wel, maar u gaat me dat niet GEVEN, ik ga dat PAKKEN. Of zelfs meer. Ikzelf ga ervoor vechten. Ik ga niet uitgeblust sterven voor ik doodga. (lachend: “Da’s een goeie, he!”). Ge kunt ’s morgens vloekend wakker worden dat ge uw schoenen niet vindt, of ge kunt denken: blij dat ik er weer bij ben, ik ga er een fijne dag van maken.”
“Ik vroeg hem hoe lang hij zou kunnen poseren voor me. “Een paar minuutjes.” zei hij. Ge kent hem, altijd druk bezig. Ik heb dan maar een foto gemaakt als model.”
PASCAL: “Ik blijf in m’n eigen kracht. Ik wil me ook niet verliezen in anderen waar het, toegegeven, soms wat mee rammelt. Als ik me zou ergeren aan alles wat er misloopt en ook nog eens in heel de wereld, dan komt er geen eind aan. Daar wil ik niet in terecht komen. Want da’s krachtverlies. Ik blijf nog schilderen, heb goesting om nog eens op reis te gaan, heb goeie sigaarekes ontdekt, af en toe een pintje en verder niet te veel tralala meer in m’n kop.”
We zitten recht tegenover mekaar, met elk een kop koffie als in een spiegel voor ons en enkel 4 pralines tussen ons. Maar da’s zo futiel, het wordt overstegen door mekaars aanwezigheid. Want geef toe, nog een jaar te leven? Dat komt wil binnen. En brengt stiltes in het gesprek. Op een schildersezel staat een pas voltooid schilderij van pastoor van Rudi Mannaerts.
PASCAL: “Ik vroeg hem hoe lang hij zou kunnen poseren voor me. “Een paar minuutjes.” zei hij. Ge kent hem, altijd druk bezig. Ik heb dan maar een foto gemaakt als model.”
We zitten stilzwijgend voor het schilderij. De vloer op het schilderij lijkt een beetje een hellend vlak, zoals op veel andere schilderijen van Pascal. Het lijkt drijfzand, maar het model staat stevig, glimmende schoenen vast op de grond. Een spanning in z’n linkerhand alsof hij een opkomende gedachte wil gaan uiten, ogen die je recht en geïnteresseerd aankijken en een mond die je iets gaat zeggen. Zo kennen we hem, altijd aan de praat over ideeën, bedenkingen, plannen, mensen aansprekend en vragen stellend. Het gezicht is tamelijk wit.
PASCAL: “Maar zo is hij, hij straalt licht. Of misschien wat bleek van vermoeidheid. Want die man heeft al heel wat gerealiseerd. Voor de kerk en voor de wijkgemeenschap.”
Begin 2026 gaf Pascal zijn “Last Concert” in de Walburgiskerk. — >> Hier kan je concert bekijken op YouTube.– >>